Se og Hør-sirkuset genererer stadig fleire millionar - også til dei såkalt «kritiske».

Av Olav H. Aarrestad

Kristin Clemet har i ein aviskronikk klaga over vantande politisk mangfald i norsk presse. Sjølvsagt var det støtte for høgrestandpunkt – om friskule ol - ho var ute etter
- men generelt sett er det hald i skuldinga.

Norsk dagspresse er totalitær i den meining at det er nokre spørsmål det berre råder ei meining om.

At fenomenet ikkje er unikt for Noreg, har ein fleire døme på. Med stigande undring held ein enno fram med å lyda på den franske (stats-)radioen RFI, som sender til franskmenn og andre i utlandet. Det er like før ein skrur av for godt. Radioen er nemleg nærast ei samanhengande propagandasending for den kvinnelege ”sosialist”-kandidaten ved det komande presidentvalet.

Sjølvsagt vil Frankrike ikkje endra seg eit steg i sosialistisk retning om ho vert vald, men journalistflokken ville ha fått det som han ynskjer; ei kvinne og ein sosialdemokrat med alle dei rette standpunkta om miljøvern og likestilling, som president.

At sambuaren hennar er generalsekretær i det franske ”sosialist”-partiet og truleg har hatt den geniale idéen å stilla opp konkubinen, affiserer dei ikkje.

Ein fransk rett har nett forkasta ankemålet frå muslimar om religiøs trakassering frå eit vekeblad si side då det trykte dei famøse Muhammedteikningane. Skal tru kva den same retten hadde gjort om ein hadde trykt opp Albert Engstrøms sine karikeringar av pengeglade jødar? Som kjent har Frankrike strenge lover mot antisemittisme, men då vert semittisme definert snevert, arabarane er nemleg utan tvil den største semittiske gruppa i verda.

Skal tru om ikkje antimuslimske haldningar har gjort det lettare for ”verdssamfunnet”, det vil i stor mon seia media av fransk og norsk type å akseptera gringoanes rovmord på irakarar og NATOkrigføringa i Afghanistan.

Valdtekten på Somalia er det ingen som skriv om meir. Landet kjem einast i mediabiletet i samband med fordøming av omskjering av jenter, reint bortsett frå at det nærast er comme il faut mann i mann imellom å tala nedsetjande om somaliske, mannlege flyktningar.

Norsk presse har tre heilage kyr; likestilling, miljøvern og parhestane Stoltenberg-Støre. NRK er mikronfonstativ for Apregjeringa; det går ikkje ein dag utan at vi får høyra om positive utspel frå eit eller fleire regjeringsmedlem. Ikkje minst er Storberget på pletten; no vil han ha lover som skal koma Se-og- Hør-uvesenet til livs.

For ein gong skuld ser det ut som media har komi i tankar; gjekk dei ikkje fem på og gav ufortent publisitet til ei dårleg bok som i og for seg ikkje avslørte noko ein ikkje visste frå før? Men forfattaren har fått hemn over sin tidlegare sjef, nett som ein annan Yssen, og vil tena nokre millionar i tillegg. Når kjem Yssen med bok?

Vi har tidlegare peika på at den einsidige panegyrikken av miljøvern og kvinner kan dekka til alvorlege motsetnader i samfunnet. Det er viktigare å vera for kvinnelege prestar enn mot statskyrkja og religiøse vrangførestillingar. Det er viktigare å vera for kvinnelege offiserar enn mot NATO- ”forsvaret”. Miljørørsla set klassekampen heilt i skuggen. Avisa Klassekampen er eit eklatant døme på det, Solidaritet vil nok først og fremst verta eit miljø- og kvinneparti... Ingen kan då vera mot miljøvern - i alle høve så lenge det ikkje kostar industrien - ”som vi alle skal leva av” - for mykje. Miljøvern og kristendom har mykje sams, dei gjer det meste til eit moralsk spørsmål, det finst knapt større moralistar enn miljøvernarar - i tillegg har dei domedagstrugsmålet i bakhanda, og i beste Blaise Pascalstil har dei innført førevar-prinsippet. Pascal hevda som kjent at det var smartast å tru på Gud; skulle det ikkje vera noko liv etter dauden, ja, så tapte ein ikkje noko meir enn andre på det, og skulle det vera ein, ville dei som ikkje trudde, verta hardt straffa, medan dei gudelege ville få eit evig liv i herlegdom.

Miljøvernarane vil kunne seia noko liknande; får vi ikkje rett, vil ingen tapa på det, men får vi rett...

Konklusjonen gjev seg sjølv; vi må alle vera miljøvernarar og stø Bellona etc., etc., det er vorten ein heil industri av miljøsnakket.

Kvar gong vitskapsmenn kjem ut med ei undersøking om at tobakk ikkje er fullt så farleg som ein vil ha det til, må vi då skjøna at tobakksindustrien står bak, men kvar gong vitskapsmenn kjem med domedagsprofetiar i samband med miljøet, er de ingen som spør om ikkje miljøindustrien skulle ha vori med i biletet.

Miljø- og holocaust-industrien opererer på same vis; dei slår fast kjensgjerningar utan å gå inn på grunnlaget for desse kjensgjerningane.

Middeltemperaturen i havet har gått opp får vi høyra? Kor mange målepunkt dreier det seg om, kor lenge har ein drivi målingane? Grønlandsisen smeltar, isbreane vert mindre, Nordpolen forsvinn i vatn, skogen døyr. Nei, det gjer han visst ikkje lenger... Osonlaget er heller ikkje på moten meir. Men at havet vil stiga og at alle dei hus som står for nære havet vil forsvinna, er ein ikkje i tvil om. Heilt til ein finn eit endå meir alvorleg miljøtrugsmål. Korleis går det forresten med Grønlands-isen og isbreane våre for tida? Men det tel vel ikkje.

I miljøspørsmål må ein sjå det på lang sikt, får ein høyra. Kor lang sikt? Ti år, femti år, hundre år, tusen år? Kor lang sikt opererer eigenleg miljøindustrien sjølv med i båe retningar når han kjem med domedagsprofetiane sine? Går ein miljøvernarane inn på klingen, vil ein oppdaga at dei faktisk meiner det er viktigare at indiarar ikkje aukar energiforbruket sitt enn at folk flest får levelege vilkår der i landet. Det er her marxistar bør seia takk og farvel. Vi må gå inn for ein sosial revolusjon i India, det må føra til industriutvikling og større energiforbruk per hovud. Klimaet på jorda har større slingringsmon enn som så; perfekt er det jo knappast nokon stad, og ekstremver har til dømes Stadtlandet fått oppleve gjennom uminnelege tider. Og vi må vera mot kvinnelege prestar som vi er mot alle prestar, og mot kvinnelege (og mannlege) offiserar så lenge Noreg er med i NATO-”forsvaret”.

Slike standpunkt kjem ikkje fram i den totalitære norske dagspressa og i lyd- og biletemedia. Marxisme, jamvel ikkje Marcuse, har lenger plass i Klassekampen, og Stalin råder det berre ei meining om.

Ikkje rart at journalistar, slik Clemet peika på, kan vandra friksjonsfritt frå Klassekampen til sosialdemokratiske Aftenposten. Har klassekampredaktøren si lunkne haldning i Yssensaka noko med det å gjera at han posisjonerer seg for andre stillingar; redaktør i eit synkande Dagbladet til dømes? Som kjent er det berre journalisten Hustad som har sagt kraftig ifrå når det gjeld å avsløra Yssen-Try-intrigen, Redaktøren har sjølv seti trygt i bakgrunnen og jamvel åtvara mot konspirasjonsteoriar.

Er det difor ingen yrkesaktiv journalist med karrieredraumar vågar retta søkjelyset mot Verdens Gang? Dei har alle ei von om å få jobb der? Det er VGjournalistikken som treng eit sterkt søkjelys på seg, Se og Hør har aldri gjevi seg ut for å vera noko anna enn det det er.

I dette landet er det snart berre pengar og ein sentral posisjon som tel. Æresomgrep, sunn skepsis og ei skikkeleg gjennomtenkt politisk haldning vert det ikkje spurt etter.

Skal Friheten ha nokon plass i det norske samfunnet, må avisa læra seg til å sjå systematisk marxistisk på alle spørsmål. Og då er det viktig å kasta av seg alt dårleg samvit for fortida. Kommunistar har ingen ting å skjemmast over når ein ser kva faenskap kapitalistdemokratia har stelt og steller i stand, Men lenge har ein vanta sunn skepsis til alle fantasifulle framstillingar av Sovjetunionen fram til 1953. I staden let ein seg riva med av kontrarevolusjonære krefter og innsåg det gedigne mistaket først då det var for seint. Somme som kallar seg kommunist, har ikkje gjort det enno. Dei trur framleis at (borgarleg) demokrati, kvinnesak og miljøvern er viktigare enn klassekamp.

.