Stamceller frå Dow Chemicals

«Fredsprosjektet» EU kan bli eit heller ufredeleg påfunn, helst i Aust-Europa. Det skal bli underhaldande å følgje med i den politiske komikken her til lands i så måte. EU-Ap må for å leve trygt i illusjonane sine, vere tilhengjar av “fri flyt” også her.

Av Kjell-Arnt Labukt

Det er då nettopp utvidinga av EU austover som har vore hovudargumentet for innmelding i “Det nye EU.”
Propaganda har vore ein del av organisert krigføring som er like gamal som organiserte statsdaningar. Hos romarane heldt ein av hærførarane ein tale før slaget. Cæsar fekk posisjonen sin gjennom også å vere ein dyktig retorikar, også på slagmarka. (“De bello gallico” finst i norsk omsetting). Dette var praksis i Europa heilt fram til nyare tid. Jamfør den kjende talen Kong Sverre heldt før slaget på Kalvskinnet. Eller ein skald kunne seie fram eit stridskvad.

I kyrkjene bad prestane til den såkalla Gud om fred, men mana samstundes til vern av krone, kross og altar - for så å velsigne våpna på slagmarka. Betalte agentar eller friviljuge, overtydde talsmenn - alt frå folk som freista analysere situasjonen til psykopatiske fanatikarar som forkynna “krigens glade bodskap,” alle slag har vore aktive.

Og propagandaen endrar seg i samsvar med politiske maktrealitetar og folkestemning på stutt tid. Då Napoleon kom i land frå Elba i mars 1815, heitte det i Paris “Uhyret er gått i land.” Då Napoleon nådde Paris, jubla massane “Vive l’Empereur!” - “Leve Keisaren!”

Aviser og trykksaker i kombinasjon med folke- og massemøte fekk propagandapreg på 1800- talet, dersom slikt var tillate av politi og styresmakter. På 1900- talet kunne kraftige høgtalarar spreie propagandaen frå ein person til 100 000 tilhøyrarar eller meir, og med radioen endå vidare.

I Europa på 1900-talet var den som makta å hisse opp store masseforsamlingar nettopp gjennom regissert bruk av lyd og lyseffektar, demagogen par excellence.Fremst av alle her står Adolf Hitler.

I dag har fargefjernsynet ei sterk påverking, nettopp som propaganda. Same personar, same fråsegner, oppattekne og oppattekne, til eit svært talrikt publikum, har “overtydande” makt. Det var presis det Goebbels innsåg, og det er ingen slump at fargefjernsyn først blei utvikla i Nazi-Tyskland.

Propaganda er per definisjon ikkje løgn i utgangspunktet, men effektiv propaganda hamrar inn eksisterande haldningar og overtydingar, om aldri så absurde, eller skapar dei i den hypnotiske og suggererande stemninga som lett spreier seg i ein masse.

På TV er det inntrykket av personen som avgjer, meir enn kva personen seier. Det er i samsvar med verkemåten til mediet at publikum, i alle høve så lenge det er umedvite og ukritisk, blir oppteke av utsjånaden til deltarar i ein politikardebatt. Kva personane seier er kjent på førehand. Alt av dagens norske partileiarar, det faste debattinventaret i TV-farsar av debattar, er unge, velskapte folk med rette TV-utsjånaden. Så kroppsfiksert som vår kultur er, også fordi utsjånad er eit viktig produkt på den kapitalistiske marknaden, feiar blikket til publikumarane over hår, andletsuttrykk, påkledning, smykke osb.

Dermed blir det automatisk ei forventning hos publikum om slipsfarge, skotype eller kva det måtte vere ved neste møte. “Mediet er bodskapen,” som det heiter. Verdas mest lesne vekeblad etter folketal, “Se og Hør”, følgjer så opp privatsfæren til desse folka, og det heile forfell til person og ikkje sak. Den lovpriste konkurransen som skal løyse alt av problem på den kapitalistiske marknaden forfell til sensasjonar eller forflating kva gjeld media, eller monopolisering kva gjeld næringsliv.

Vår variant av Iraks tidlegare Komiske Ali heiter Konkurransetilsynet. Vår variant har så igjen skapt newspeak-ordet: konkurransekriminalitet, alt brukt på NRKs TV-skjerm. Når norske næringslivstoppar nyttar uttrykket “ å spise eller bli spist” om den kapitalistiske marknaden, noko eg har høyrt fleire gonger i NRK-radio, så er det neppe fordi dei har lese Perikles, Shakespeare eller Marx; som alle tre nyttar uttrykket “Dei store fiskane et dei små,” berre den sistnemnde om den kapitalistiske marknaden.

Ein klassikar så langt på at mediet er bodskapen er debatten mellom dei tidlegare amerikanske presidentane Richard Nixon og John F. Kennedy. På amerikansk vis møttest dei til TV-duell framfor presidentvalet i 1960. Kennedy var nybarbert, sminka og smilande. Nixon var det motsette.

Han hadde tydelege skjeggstubbar, var ikkje sminka og smilte ikkje. Nixon var berre fire år eldre enn Kennedy, men han verka tjue år eldre i svart-kvit TV. Neste meiningsmåling synte då også tydeleg at Kennedy var The Coming Man. Reisa til Ungdomslandet heiter eit folkeeventyr frå Ullsfjorden i Troms. Draumen om evig ungdom er nok gamal. I sirkuset på ein kapitalistisk marknad blir denne draumen ein vare, som alt anna menneskeleg blir det.

Ein annan TV-klassikar fekk vi no hausten 2003. “Ladies and gentlemen. We’ve got him!” Så kom fjernsynsbilete: “Avlusinga” av Saddam. Her såg vi det vonde mot det gode, barbariet mot humanismen, det primitive mot det siviliserte, det skitne mot det reine, vranglæra mot den rette trua, dei mot oss: stutt sagd, demagogiens dikotomi: med oss eller mot oss.

Den “legen” som dreiv “avlusinga” var glattbarbert på hovudet og i andletet. Saddam var langhåra og skjeggete. Legen sitt andlet såg vi ikkje. Saddam sitt andlet var gustent, skittent og gråbleikt. “Legen” hadde “nøytral” påkledning: Saddam var “rufset” i tøyet. “Legen” hadde hygieniske gummihanskar på hendene og dei like hygienisk reine, hårlause, nakne armane hans var synlege. I panna på Saddam var der to “sår.” Det var ikkje tilfeldig. Innanfor konservativ-kristne grupperingar er Saddam også Dyret frå Johannes openberring, og det skal visstnok ha “horn.” Den vesle lommelykta som blei nytta for å “undersøke” Saddam i munn og svelg, hadde stor lysstyrke. Munnen til “Dyret frå openberringa” blei då også ein ”blodig, raud, siklande rovdyrkjeft.”

“Avlusinga” av Saddam kunne også forståast som at Saddam var Anti-Krist, har eg fått med meg. Sidan eg er fullkomen blank i domedagsprofetiar, bortsett frå at eg veit det florerte av Anti-Kristar rundt år 1500 i europeisk historie, i ei brytingstid mellom mellomalder og europeisk nytid, då det mellomalderske verdsbilete tok til å gå i oppløysing. Då hadde dei fleste ein eller annan variant av Anti-Krist i tankane - med den påfølgjande Messias, som førebels har vanskar med rakettmotoren, må det vere. Han kjem då ikkje. Og det trass i at sjølvaste Luther i ein lærd disputas med katolikken Johannes Eck kalla Paven Anti-Krist!

Kor som er. I den “gudelegaste” delen av Noreg, Sarons dal med tilliggjande og omliggjande herlegdomar på Sørlandet, var dei så visse på at Domedag i ei eller anna religiøs tyding var så nær at dei selde alt av sitt jordisk gods. Det var visst eit eller anna med “Gog og Magog.” Det er tydelegvis slitsamt å leve med så uvisse rutetider som denne “Messias” let til å ha. Dei geografiske herlegdomane nett nemnde toppar nemleg statistikken over forbruk av psykofarmaka her til lands! Folk kan bli tullete eller få nervesamanbrot av mindre enn å leve eit heilt liv i uvisse om den viktigaste av alle rutetider.

Tilfeldigvis var legen til Saddam i Noreg då. Han meinte Saddam måtte vere dopa på einkvan måte. Det er det all grunn til å tru. Andletsuttrykket verka sløvt. Det gode hadde nådd att det vonde og vunne over det! I ein kultur der det heiter Cleanliness is next to godliness - berre gudstrua står høgare enn reinsemd - gjer mykje av innhaldet i den regisserte “avlusinga” eit sterkt inntrykk. Det realhistoriske innhaldet av “reinsemd” er av religiøst opphav i vår kulturkrins, slik det også er i andre kulturar.

Om ein person i ei trong bygate i europeisk mellomalder fekk innhaldet av ei nattpotte i hovudet så det både klaska og rann nedover personen, innebar det ikkje stort. Med konstatering av smittsame sjukdomar fekk “reinsemd” ei vidare tyding. Lukter og gjenstandar som tidlegare ikkje hadde noka tyding, blei gradvis ei “personifisering av det vonde.“ “Ajax gjør rent som en hvit tornado,” “Blenda vasker hvitere,” “Lano for liten, Lano for stor, Lano for hele familien.“

Det å vere rein i vaskemiddelforstand har utvikla eit moralsk aspekt i tillegg til det bakteriologiske. Innanfor vår kulturkrins har det å vere skitten også fått konnotasjonar om at personar tilhøyrer dei andre, dei framande, dei vonde. Ein velkjend tvangsnevrose er tvangsvasking. I essens er denne nevrosen ein “kamp” mot alle typar “ureinsemd”, så vel “lekamleg” som “andeleg,” ei “moralsk” “reinsemd” i alle tydingar av omgrepet.

Med utgangspunkt i 1800-talets organismetenking i idealistisk europeisk filosofi fekk vi det høgreekstreme tyske omgrepet der Volkskörper - “folkekroppen,” som det galdt å halde sunn og hygienisk rein. Hitler hadde mykje av tankegodset sitt frå Richard Wagners operaer. Han ferdast mykje i Wagner-familien. Kona til Richard Wagner, Cosima Wagner, held i dagbøkene sine fast ved kor oppteken Richard Wagner var av jødane som “rotter,” “mus,” “fluger,” “trikinar,” ”kveiser” “ormeyngel,” “kryp,” “utøy” og det mykje nytta tyske skjellsordet “Pack.” Men det hadde Wagner frå svigersonen, Houston Stuart Chamberlain, først og fremst. Hitler nytta ofte omgrep som stod for trugsmål mot der Volkskörper i talane sine, i form av utøy eller annan ufysnad.

Avlusinga Saddam fekk gjennomgå hadde ikkje nokon opne rasistiske konnotasjonar. Men det gode vi mot dei vonde andre, var meir enn tydeleg. Elles hadde Petter Nome ein viss grunn til å samanlikne Bush jr. med Hitler. Saka er den at I. G. Farben sine nazi-kjemikarar utvikla sarin-gass først på 1930-talet. Hitler blei såra i eit gassåtak på slutten av Første verdskrig, og tillet ikkje bruk av gass under Andre verdskrig. I. G. Farben sin velkjende Zyklon B gass blei ikkje rekna som stridsgass.

Stamcellene Saddam sine kjemikarar fekk frå Dow Chemicals og andre kjemikonsern let seg lett utvikle til sarin-gass. Sarin blei nytta til dødeleg gassing av 5000 kurdarar. Og legg vi det amerikanske Document NSC 68 til grunn, har Petter Nome endå meir grunn til å drage parallellar til Hitler. Ja, dette dokumentet går faktisk lenger enn det Hitler kunne tenkje seg.

“Verdsterrorismen” har erstatta “Verdskommunismen” som ytre fiende. At båe omgrep er fullstendig fiktive og aldri har eksistert er utan interesse. Båe utløyser den primitive kjensleeffekten: Dei vonde andre trugar dei gode “oss.” Terrortrugsmåla kjem med jamne mellomrom, plent slik trugsmåla frå kommunismen gjorde det under Den kalde krigens hysteri.

“Vernet” mot absurditeten Verdskommunismen var vanvittig kjernefysisk militær opprusting. “Vernet” mot absurditeten Verdsterrorismen er innføring av totalitære kontrollmetodar i såkalla “demokratiske” land. Desse “verna” gjev publikum ei kjensle av tryggleik, og er derfor velkomne. At dei gradvis kan føre oss inn i den teknofascistiske politistaten, er det svært få som tenkjer på. George Orwell: “1984,” Aldous Huxley: ”Brave New World” og Karin Boye: “Kallocain” er langt meir aktuelle i dag enn då bøkene blei utgjevne.

Den røynlege Verdsterrorismen i dag kjem frå våpenindustrien, og her ligg det «siviliserte» USA langt framfor andre i spreiing av terrorisme.

Ei ekspanderande imperialistisk stormakt, slik USA er no, treng legitimering for eigne folkemord, folkemord den omsette artikkelen frå Monthly Review gjev døme på. Det er nokså ironisk at FN nyleg heldt ein konferanse i Stockholm om nettopp “folkemord,” etter formelt sjølv å ha vore med på eit folkemord på 1,5 millionar irakarar, gjennom FN-sanksjonane mot Irak. At desse sanksjonane blei pressa gjennom av Storbritannia og USA, går tydeleg fram av den omsette teksten. Det har då også vore bom stilt i våre media om kva som blei sagd på “folkemordkonferansen.” Derimot mangla det ikkje på mediabeljing om Milosevic sitt “folkemord” i Kosovo, 3000 kosovoalbanarar, dei aller fleste militært utstyrte menn som dreiv geriljakrig mot regulære jugoslaviske styrkar.

Svært få er merksame på at drastiske menneskeskapte klimaendringar siste år kravde innpå 170 000 menneskeliv. Svært få tenkjer også på at dette talet vil auke sterkt i dei næraste åra. Svært få tenkjer på at dette er eit beinveges utslag av ein verdsomspennande kapitalisme. Publikum tenkjer ikkje på det fordi det berre er noko som “hender,” i form av “sensasjonelt” stygt ver ein eller annan stad, på line med ei trafikkulykke, på TV-skjermane våre. Jamfør omgrepet soma i den nemnde boka av Aldous Huxley.

Når tidsskriftet Nature, med grunnlag i FNs klimapanel, syner til at 25% av nolevande artar vil vere utrydda innan 2050, råkar det ikkje “oss” - “her” og “no.” Også det er berre noko som “hender.” Kapitalismen, med si velkjende økologiske plyndring, er opphøgd til ein “naturlov,” som vi berre har å tilpasse oss.

Fleirtalet av britane trur ikkje på den såkalla Hutton-rapporten, og bra er det. Til det kjenner dei den politiske verksemda til dei mange lordane sine for godt. I så måte finst det eitt særmerkt unntak, Russell-familien.

Etter Bloody Sunday-massakren i Derry i Nord-Irland i 1972 fekk Lord Widgery i oppdrag av regjeringa til Ted Heath å berge regjeringa, gjennom ein “Hutton -rapport,” og gjorde nett det. Eit døme av mange. Æresriddaren av NRK og Den runde vom, alt nemnd, veit å fortelje at britiske soldatar er gentlemen. Filmopptaka frå Nord-Irland gjennom dei siste tretti-førti åra syner noko ganske anna. Det gjer også dei svært, svært få glimta vi har fått sjå frå Basra på TV-skjermen til NRK.

Lord Brian Hutton of Bresagh er ein konservativ britisk unionist, noko britane heldigvis veit. Det er derfor lett å innsjå at Lord Hutton vil kneble BBC, som er noko så vederstyggeleg som ein lisenskanal, og i tillegg kan drive kritisk og undersøkjande journalistikk.

Talsmann for Thatcherism Light og “gjenopprettar” av The British Empire, Tony Blair, blei sjølvsagd frikjend. Parallelen til korleis Neville Chamberlain sensurerte britiske media medan han som statsminister dreiv sitt velkjende Appeasement andsynes Hitler, ligg nær. Også Chamberlain blei lord. The Times trong ikkje Chamberlain sensurere. Redaksjonen der var nemleg så nazi-venleg at det heldt rikeleg. Om pressa her til lands i same tidsrom: T. Vallaker: “Litt fascisme, Herr Statsminister.”

Jamvel med den omsette artikkelen frå Monthly Review som bakgrunn kan det likevel ikkje utelukkast at Blair & Co. trudde at irakiske masseøydeleggingsvåpen kunne nå Storbritannia på under ein time. I så tilfelle er det snakk om ein kollektiv sjølvsuggesjon av dei sjeldne. Desse folka kunne etablere ein kognitiv balanse gjennom utelukkande å sjå, høyre og tenkje alt dei var innstilla på å oppfatte. Men dei kunne like gjerne servere medvitne løgner, som tenarar for britisk oljeindustri.

Då NRK synte torturinstrumenta som Saddam-regimet nytta i si daglege klokka 1900-sending, let dei vere å seie at desse instrumenta var flittig i bruk på 1980- talet, då Saddam var our son-ofa- bitch, og då noverande Baroness Margareth Thatcher var Saddams æresgjest. Om det har årsaka si i ei nokså jammerleg kunnskapsløyse eller er utslag av medviten sensur, får Nyhenderedaksjonen finne ut sjølv. “We have never had it so good,” brukte statsminister Harold Macmillan seie. Han var ikkje berre lord, to år før han døydde i 1986 blei han 1st Earl of Stockton.

Gjennom NRK si TV-formidling kan vi lage denne norske varianten av Macmillans “We have never had it so good.” Klokka 1900 svært ofte i det siste: “Royal Bladder And Baby Birth And Baptize SENSATION And Royal Family Happiness - Hallelujah - Hurray - Hurray - Hurray!” Men som medlem av Organisasjonen for republikk i Noreg, vedgår eg at eg er inhabil her.

The Guardian Weekly, ei svært leseverdig avis, har i kvart nummer nokre få sider frå Washington Post, The Observer og Le Monde, i tillegg til viktig innanriks- og utanriks-nytt frå The Guardian. Som illustrasjon på idiotnivået i norske main stream media, inkludert NRK, omset eg ein stutt leiarartikkel frå Washington Post, trykt i The Guardian Weekly nr 6, 2004:

“Det er på tide å stogge “The Love-in“ med vår mann i Baku”
Ilham Alijev blei innsett som president i det oljerike muslimske landet Aserbajdsjan for tre månader sidan. Det fann stad etter eit val som internasjonale observatørar eintydig fordømde som ei opplagd forfalsking. Då medlemer av opposisjonen freista protestere, blei dei brutalt nedslegne av politiet. Så følgde ei landsomfattande undertrykking der over 1000 personar blei arresterte. Det var folk frå opposisjonen, aktivistar frå ikkje-statlege organisasjonar, journalistar og valobservatørar som kom med innvendingar mot valsvindelen. Meir enn 100 er framleis i fengsel, inkludert leiarane av opposisjonen.

Ein ny rapport frå Human Right Watch dokumenterer talrike tilfelle av tortur, i form av slag, elektriske sjokk og trugsmål om valdtekt mot opposisjonsleiarar. Herr Alijev følgjer faren som var “den sterke mann” i landet. Den nyss innsette presidenten har alt nytta høvet til å sikre seg diktatorisk fullmakt. Nyleg blei han utnemnd til direktør for radio og TV i Aserbajdsjan.

Stutt sagd: Aserbajdsjan ser ut til å vere ein veleigna stad for president Bush til å iverksetje politikken sin om å “spreie fridom til verda,” som han så ofte forkynnar. I staden gjer han det motsette.

Presidenten og topphjelparane hans har omfamna Herr Alijev, orsaka valsvindelen og oversett brota på menneskerettar - for ikkje å snakke om den velkjende korrupsjonen som kjenneteiknar mannen. Bush-administrasjonen sette til side Kongressens restriksjonar om å ikkje løyve Aserbajdsjan meir enn 3 millionar dollar i militærhjelp, og legg opp til å løyve meir. Pentagon fører samtaler med aserbajdsjanske talsmenn om oppretting av amerikanske militærbasar i landet. Forsvarsminister Donald H. Rumsfeld vitja Baku førre månad for å konferere med Herr Alijev. Då Rumsfeld blei spurd om valfusket, svara han: “USA har samarbeid med dette landet . Det set vi pris på.” Og Herr Alijev hadde dette å seie: “USA er ein strategisk partnar.”

Talsmenn for Pentagon argumenterer for at Aserbajdsjan er avgjerande i krigen mot terrorisme. Mellom anna hevdar desse talsmennene at aserbajdsjansk hjelp er naudsynt for å hindre terroristar i å krysse Det kaspiske hav. Men ei meir opplagd årsak for president Bush sin politikk, er oljen. I løpet av det siste tiåret har Herr Alijev og faren før han gjeve milliardar dollar i kontraktar til selskap som BP-Amoco, ChevronTexaco og ExxonMobil. Ei oljerøyrleidning til 3 milliardar dollar frå Det kaspiske hav til ei hamn i Tyrkia er eit resultat av samarbeidet mellom herr Alijev og president Bush. Herr Alijev kan i tillegg fortelje at Herr Bush har utropa han til æresborgar av Texas, for den støtta han har gjeve amerikansk oljeselskap. Då han blei innsett som statsminister av sin døyande far, august 2003, fekk han gratulasjonsbrev frå president Bush.

Amerikanske diplomatar og oljeaktørar gjev eit bilete av herr Alijev som ein urban pro-vestleg person. I løynd skal han vere moderat og tar sikte på å liberalisere politistaten. Denne framstillinga verkar beint fram latterleg for aserbajdsjanarane. Om herr Alijev berre er 42 år, så er han vidgjeten i Baku som spele-narkoman kasinogjest og playboy.

Den tid han var leiar av det aserbajdsjanske statsoljeselskapet, blei landet plassert som nummer seks i verda på Transparency International si liste over korrupte land. Ein tiltale avslørt i Southern District, New York, syner at millionar av dollar i korrupsjonspengar blei sende til aserbajdsjanske tenestemenn i 1997, som del av ein plan om å privatisere oljeselskapet, som herr Alijev då var visepresident for.

Tydelegvis er det påtrengjande for herr Bush å støtte herr Alijev, slik USA i fleire tiår har støtta diktatorar i Persiabukta. Men herr Bush har sjølv sagd at slik politikk var eit mistak. “I seksti år har vestlege nasjonar orsaka og godteke mangelen på fridom i Midt- Austen utan at vi er blitt tryggare av den grunn.” Slik ordlagde presidenten seg for to månader sidan. “I det lange løp kan ikkje stabilitet kjøpast på kostnad av fridom.“

Det kan ta USA fleire tiår å overvinne det faktum at landet har omfamna diktatorar i Den arabiske verda. Det minste herr Bush no kan gjere er å unngå dette mistaket i dei nye oljestatane i Kaukasus og Sentral-Asia. Det kan han ta til med straks i Aserbajdsjan. (Mitt PS: Få vil vel tru at herr Bush har eit minne eller kunnskapar som rekk seksti år attende i tid. Taleskrivaren hans veit det nok. Elles er den gjennomførde bruken av herr sjølvsagd ironisk meint. Denne Alijev er ein gjennomkorrupt kjeltring, omgjeven av ein gangsterbande av livvakter og politi. Ein typisk “puppet”, “gorilla” eller “son-ofbitch,” med andre ord. Noko forfattaren av leiarartikkelen nettopp understrekar ved å kombinere herr med dei røynlege handlingane til både Alijev og Bush jr. - som også blir omtalt med herr. Sidan TV-underhaldning over all TV-underhaldning, amerikansk presidentvalkamp har starta, kunne eg tenkje meg denne varianten: All valverksemd blir lagd til Las Vegas. Der er det sex live framsyningar i alle utenkjelege variantar! Då kunne vi verkeleg ha noko å glede oss til kvart fjerde år.

Det er slett ikkje uventa, og alt anna enn underhaldande, men amerikansk president-valkamp har i år klåre militaristiske drag. Det er eit særmerke ved alle imperiemakter. Elles er det verd å merke seg at ein slik maktkritisk leiar kva gjeld dagens amerikanske utanrikspolitikk her til lands berre kunne tenkjast i Friheten eller Klassekampen, ved byrjinga av år 2004. No les eg korkje Aftenposten, Dagbladet eller VG, og det ville glede meg om eg tek feil. Men er dei på line med vår einaste seriøse TV-kanal, NRK, er innhaldet kjent. Den gjengen av spin doctors som dukkar opp etter kvar gong det er ei “kontroversiell” TV-sending i NRK, går eg ut frå soknar til Underhaldningsavdelinga i NRK, og blir løna der.)

Eg kjem til å omsette fleire artiklar frå Monthly Review i Friheten. Det kjem nok meir stoff frå Irak, og anna som ikkje finst i norske media. “Ein høyrer vel verda til, jamvel om ein er frå Noreg,” er eit kjend uttrykk Olav Duun nytta. Det kan ein vanskeleg tru om våre landsdekkjande nyhendemedia. Her ser det ut som interessant mikroskopisk studium av eige navlerusk er dei viktigaste verdshendingane.

Monthly Review har ein ganske annan innfallsvinkel. Eg set om tekstane vederlagsfritt, så eg har inga økonomisk interesse av arbeidet. Men eg har kunnskapsmessig utbytte av det, om dagens verd. Det er god forteneste! Den fortenesta kan dei som les Friheten gjerne la andre få del i gjennom å få folk til å tinge avisa. Og for dei som les litt innvikla engelsk er ei tinging på Monthly Review sjølvsagd! Tingingsprisen for eit år vil i Noreg vere 37 dollar, for studentar, pensjonistar og folk med låg inntekt 28 dollar. Det gjev mykje “hard” kunnskapsvaluta for dollaren. Det er også høve til å betale meir, og då få bokkatalogen til Monthly Review Press, eller støtte magasinet økonomisk på andre måtar. Sjølvsagd er det råd å lese tidsskriftet på nettstaden deira. Men dei er heilt avhengige av fleire tingarar. Det handlar om USAs viktigaste opposisjonelle tidskrift, med elendig økonomi.

Adresse: MONTHLY REVIEW, 122 WEST 27th STREET, NEW YORK, NY 10001, USA. Telefon: (001) (212) 691 - 2555. Epost: mrsub@monthlyreview.org